غزل ۷

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

متولد شده بودم از مه... سالهایی که میان حجم سفیدی از عشق و تنهایی ، دود برخاسته بود.. وگریه ام را پشت ابرها جاگذاشته بودم.. ک گنگ بمانم ... و گریه ام هنوز بند نیامده... هنوز که به پیدایش نرسیده ام.. و آن بطن حجیم جفتم را متولد نکرد... شاید به هنگام کودکی ام گهواره ام روبروی حمام پیر آبادی بود که هرگاه دودش می آید، افکارم سست میشود.. شاید، میان چرخش تهوع آور ابرها به درد می رسید مادرم... و من ، ناگذیر متولد شده بودم از مه

برچسب: نویسنده: علی احمدی تاريخ: جمعه 7 بهمن 1401 ساعت: 15:44

غزل ۱۱

این دوری جـبری برای چـه؟ ، با مـن چرا اینـقدر تنهایی؟؟این روزها وقتی تو را دارم ، حـتی نمی ترسم ز رســوایی پیراهن تازه ب تن کن باز... من را هـوایی کن ! بشـورانم!!این حالت من اختیاری نیست، دیوانه ام وقتی تو اینجایی هـی توی آییـنه برقص و مـن ، هـی می نشـینم رو به آییـنهتصویر در تصـویر می بینم ،آخـر چـرا اینقدر زیبـایی؟؟؟؟ باید که همراهت شـوم امشب... باید برقصـم پا به پای تـوخـانـه بچـرخـد دور سـرادامه مطلب

برچسب: نویسنده: علی احمدی تاريخ: جمعه 3 شهريور 1396 ساعت: 3:31

غزل ۱۲

چـسبـید بـر قـلـب زمــیـن دردی شبـیه مــنوقتی که می رفت از دلـم مـردی شبـیه مـن وقـتی کـه دنیـا عـاشـقـانـه گـریه می گـیردانـگـار تـنـهـا مـی شـــود فــردی شـبـیه مـن فـردی شبـیـه مـن کـه مـانـده روبــروی یـکفصل غـم انگـیز و بـد و سـردی شـبـیـه مـن انــگـــــار روی بـســتــــر تـــاریـــخ رخ دادهیک اتـفـــاق کــهـــنـه و زردی شـبــیــه مــن ایـن اتـفـاق زرد روزی کـشـف خـواهــد شـددنـیــا! دوبــارهادامه مطلب

برچسب: نویسنده: علی احمدی تاريخ: جمعه 3 شهريور 1396 ساعت: 3:31

غزل۱۳

بــا دلـم هـر چنـد حـرفت را بـه تلـخی میـزنیبــاز هــم تنـهـا رفـیـــق خــوب دنــیــای مــنی خانه ام تاریک،ماهـم خسـته و بی رونق استدلخـوشـم شمع شب تارم! کـه اینـجـا روشـنی ردپــای یک پلـنـگ افـتــاده دردســـتـــان تـــوهــر زمـان که نـام مـن را بـر درخـتی میکــنی جنگـلی دورم کـه کشفـم کـرده بعد از قـرن هامــرد نجـاری که دارد با تـــن مـــن دشمـــنـــی بـرکـه ام ... مـاه بلـنـدم قـامـتت را راست کـادامه مطلب

برچسب: غزل۱۳, نویسنده: علی احمدی تاريخ: جمعه 3 شهريور 1396 ساعت: 3:31

غزل ۱

در زیـــر حـجـــم انـتــظــارت پـــــر در آوردمابــــری شـــدم یـک آسـمــــان دیگــــــر آوردم از ریـشـه هـایم غصــه هـای شـهــر می ریــزدآتـــش زدنـــد امــا تــب و خاکـســتــــر آوردم میریخت از هر شاخه ام صد مـیـوه ی کـال وبــا هــر تـبــر هـی مـیــوه های بهــتـــر آوردم بـا اینـکه هـم دیـن تـوام ادامه مطلب